نمىرود . ماده ، حادث و داراى ابتدا و مخلوق خداوند است . و خالق آن قادر است كه او را دوباره نابود كند و امكان نيست كردن وجود دارد ، پس نه ازلى است و نه ابدى و نه سرمدى ! دقت شود . مجرد بقاى ماده كه مستند به اراده آفريدگار باشد نه مستند به ذات ماده ، منافاتى با حدوث او ندارد و به عبارت دقيق ، علم از بقاى ماده خبر مىدهد نه از ضرورت بقاء كه مستلزم ابديت است . ماديين بسيار بين علم و فلسفه اشتباه مىكنند . تأكيد مجدد بر نفى ازليت ماده و انرژى هم ماده ازلى نيست و هم انرژى ، فرق نمىكند كه اول كدام يك به وسيله اراده خالق به وجود آمده باشد . ماده ازلى نيست‌كه تبديل به انرژى مىشود . انرژى ازلى نيست كه قابليت تبديل به ماده را دارد . هركدام اگر ازلى مىبود قابليت تبديل و تحول را از دست مىداد . و همه مىدانيم كه اگر شرايط بقاى ماده تغيير كند ، تبديل به انرژى مىشود ؛ و نيز انرژى اگر شرايط بقاى خود را از دست بدهد ، ماده مىشود . و هر چيزىكه ازلى و ضرورى الوجود باشد هيچ گاه شروط بقاى خود را از دست نمىدهد ، و اين موضوع در فلسفه صد در صد قطعى شده است . در منطق در بحث اقسام قضايا از هزاران سال قبل ثابت است كه قضيه ضروريه غير از قضيه دايمه است ، مثلًا « زمين حركت دارد » ، قضيه دايمه است ، اما « زمين مكان مىخواهد » قضيه ضروريه است . بعضى از دانشمندان بر نفى ازليت ماده ، چنين استدلال مى كنندكه " ادوين هابل " در قانون معروف خود مى گويد : كهكشان ها به سرعت در حال دور شدن